Ауылда көндәлек мәшәҡәттәр, мәктәп йәшендәге һәм студент балалар менән ваҡыттың үткәне һиҙелмәй ҙә ҡала. Башым йыш ауырта ине, әллә ни иғтибар ҙа итмәнем. Танауҙан йыш ҡан китә башлағас, дауаханаға барҙым. Өфөлә рак тип диагноз ҡуйҙылар. Һуңлап килгәнмен...
Дауаханала ятып сыҡтым, ай һайын күҙәтелеп торорға кәрәк. Һуңғы айҙарҙы һанауымды аңлайым. Балаларға ла, иремә лә, туғандарыма ла бер нимә лә әйтмәнем. Иремә диңгеҙ күргем килә, тигәс: “Ярай, яңы төҙөлгән өйҙө һатайыҡ та барырһың”,-- тип ҡуйҙы. Һуңғы хыялым да тормошҡа ашмаҫ, моғайын. Үкенесле шул был донъя. Йә балалар башлы-күҙле булманы әлегә. Яңы төҙөлгән йорт, хужалыҡ—барыһы ла тороп ҡала. Ғүмер буйы хыялланған диңгеҙҙе лә күрә алмаҫмын инде...