Күҙең теймәһең тиһәң...

Пәйғәмбәребеҙҙән с.ғ.с. шундай хәҙис риүәйәт ителә:

«Әгәр кемегеҙҙер үҙенең ҡәрҙәшендә, йә үҙ-үҙендә, йә мөлкәтендә уны һоҡландырған нәмә күрһә, шуға бәрәкәт һораһын, сөнки күҙ тейеү –  хаҡ».

Күптәр үҙҙәренең күҙе ҡатымы, юҡмы икәнен белмәй. Шуға үҙҙәре лә теләмәйенсә, кемгәлер йә нимәгәлер (балаһынамы, ейәненәме, малынамы, машинаһынамы йә башҡаһына) һоҡланып ҡарап, күҙ тейҙереүҙәре ихтимал.

«Кеше күҙе кешене – ҡәбергә, малды ҡаҙанға илтә», - тигән боронғолар. Был һүҙҙәр хаҡ. Кеше күҙе, ысынлап та, кешене ауырыта, йә ҡазаға юлыҡтыра, йә хатта үлтерә, Аллам һаҡлаһын.

Шуға ла кем генә, нимә генә һеҙҙе һоҡландырмаһын, һәр ваҡыт артынса: «Бисмилләһ, мә шә Аллаһ», «Мә шә Аллаһ, лә ҡуүүәтә иллә билләһ», «Сүбнәнәллаһ, мә шә Аллаһ, күҙ теймәһен», «Мә шә Аллаһ, тәбәракәлләһ», «Аллаһүммә бәрик ғәләйһи», «Аллаһүммә бәрик фик», «Бәракәллаһү фик» тигән кеүек доға-зекер һүҙҙәрен әйтеүҙе ғәҙәт итеп алығыҙ.

Ошо һүҙҙәр һоҡланған саҡта һоҡланыу тәьҫирен юҡ итәсәк һәм көсһөҙәйтәсәк, ин шәә Аллаһ. Кеше күҙенән генә һаҡланыу дөрөҫ түгел, кешеләрҙе лә үҙ күҙебеҙҙән һаҡлайыҡ.